ThePILLARS Publication

05/01/2026

𝗔𝗗𝗩𝗜𝗦𝗢𝗥𝗬 | According to the memorandum released by the Office of the President, a consultation meeting regarding the proposed Tuition and Other Fees (TOF) for School Year 2026 - 2027 is scheduled to take place on 23 January 2026 (Friday), from 3:00 to 5:00 p.m., at the Arrupe Convention Hall, Main Campus.

The meeting is addressed to all parents and students of the Colleges and aims to provide a venue for discussion, clarification, and stakeholder participation regarding the proposed adjustments to tuition and other school fees. | via Sophia Marfega / ThePILLARS

SOURCE:�Memorandum, RE: Tuition and Other Fees for SY 2026 - 2027 in the Colleges

05/01/2026

𝗖𝗔𝗟𝗘𝗡𝗗𝗔𝗥 | January marks more than the turning of the calendar—it signals the start of the second semester, bringing a mix of excitement, pressure, and renewed hope felt across the campus. As students return with fresh energy, quiet nerves remain, guided by lessons carried over from the past. In this time of reset, we continue to move forward, ready to face new challenges, reconnect with one another, and continue telling stories.

𝗝𝗮𝗻𝘂𝗮𝗿𝘆 5-10: Second Semester Enrollment; Shifting Period
𝗝𝗮𝗻𝘂𝗮𝗿𝘆 12: Start of Second Semester
𝗝𝗮𝗻𝘂𝗮𝗿𝘆 12: Deadline for Application of Delayed Final Examinations
𝗝𝗮𝗻𝘂𝗮𝗿𝘆 12-17: Late Enrollment
𝗝𝗮𝗻𝘂𝗮𝗿𝘆 19: Deadline for Taking Delayed Final Examinations
𝗝𝗮𝗻𝘂𝗮𝗿𝘆 30: Deadline of Completing Clearance Requirements for Graduation/Conferment (First Semester)

Note: All dates are subject to change. Students are advised to refer to official announcements from the University Registrar and other concerned offices for updates and confirmations.

31/12/2025

Another year of eating grapes under the table. 2025 flew in a blink of an eye. Some felt it was their best year, while others felt it was their lowest. As we greet the new year, we should leave behind what no longer serves us.

May this new year greet us with more blessings, hope, and happiness—for ourselves and for others.

Happy New Year, everyone! 🥳🎆 | via Christine Espinosa/ThePILLARS Publication

Pubmat by Thaddeus Noble/ThePILLARS Publication

30/12/2025

Hindi ginugunita si Jose Rizal para sa tahimik na paggalang. Isa siyang renaissance man: manunulat, manggagamot, alagad ng sining, at kritikal na palaisip. Ginamit niya itong lawak ng kanyang kaalaman upang hamunin ang kolonyal na pang-aapi. Ang kanyang panulat at talino ay naging sandata laban sa mapagsamantalang kapangyarihan, kahit alam niyang kapalit nito ang kanyang buhay.

Ang pag-alala kay Rizal ay hindi natatapos sa mga seremonya at bulaklak. Ito ay panawagan na suriin ang kasalukuyan—ang patuloy na kahirapan, kawalan ng katarungan, at panunupil na dinaranas ng mamamayan. Ang mga suliraning tinuligsa niya noon ay may mga bagong anyo ngayon, ngunit iisa pa rin ang ugat.

Bilang kabataan at estudyante, tungkulin nating ipagpatuloy ang kanyang diwa: ang magsuri, magsalita, at kumilos. Ang tunay na paggalang sa ginoong galing sa Cavite na para sa ilan ay ang unang Filipino ay ang pagpapatuloy ng pakikibaka para sa makabuluhan at ganap na kasarknlan. | via Ivan Obias/ThePILLARS Publication

Pubmat by Thaddeus Noble/ThePILLARS Publication

24/12/2025

🎶 We wish you a Merry Christmas, and a Happy New Year! 🎶

In the quiet glow and shivering December, we pause—between deadlines and dreams—to welcome the Christmas that brings warmth, light, and grace.

May this season wrap you in gentle hugs, fill your nights with peace, and remind us that even the longest year, hope and happiness is born again.

Happy Holidays, everyone! 🌟🎁 | via Camille Balcueva/ThePILLARS Publication

Pubmat by Thaddeus Noble/ThePILLARS Publication

24/12/2025

𝗘𝗗𝗜𝗧𝗢𝗥𝗜𝗔𝗟 | 𝗔𝗻𝗴 𝗕𝗲𝗹𝗲𝗻 𝘀𝗮 𝗕𝗮𝗵𝗮

Kung ngayon ipapanganak si Hesus sa Pilipinas, hindi Siya ihihiga nang mahimbing sa isang sabsaban. Ibababa Siya sa gatuhod na baha. Ang unang ligo Niya ay pinaghalong dumi at tubig-ulan. Ang unang hele Niya ay hampas ng tubig sa mga hungkag na pader at ubo ng mga generator na nagpapanatili ng liwanag ng iisang bumbilya. Hindi hihingi ng silid o matutuluyan ang mag-asawang Jose at Maria; hihingi sila ng tuyong lupang maaaring matungtungan, at sasabihan silang maghintay.

Mga desisyon ang pumapatay sa mga tao, hindi mga bagyo. Hindi gawa ng Diyos ang baha kung ang pondong laan sa flood control ay tinangay ng mga alulod patungo sa bulsa ng iilan, kung pinutol ang mga bakawanan para sa karagdagang lupain, at kung itinulak patungo sa panganib ang tirahan ng nakararami. Matagal nang nilikha ang sakuna bago pa bumuhos ang ulan. Sa bansang ito, ang mga dalita ay ipinanganganak nang nakababad.

Ang kuwento ng Pasko ay matagal nang banta sa kapangyarihan. Ang Diyos na piniling ipanganak sa laylayan ay tuwirang akusasyon laban sa mga palasyo. Sa kasalukuyan, ang akusasyong ito ay mahirap nang tanggihan. Isisilang ang Kristo kasama ang mga pamilyang pinagkakasya ang buong buhay sa mga supot ng plastik, kasama ang mga batang mas una pang mamememorya ang daan patungo sa mga evacuation center kaysa ang mga multiplication table, kasama ang mga inang hindi makatulog sa gabi sapagkat hindi natutulog ang baha.

Gayunman, magdadala pa rin tayo ng mga regalo.

Magdadala tayo ng ginto—pinakintab at handang iharap sa kamera. Mga proyektong imprastruktura na may malalaking pangalan at mga deadline na madaling takasan. Mga seremonyang pagpup**ol ng laso sa mga lugar na hindi naman binabaha. Mga pondong kumikinang hanggang dumating ang audit. Gintong umiikot sa itaas habang ang tubig ay patuloy na umaagos pababa.

Magdadala tayo ng insenso—makapal na usok ng pagpapaimbabaw. Walang tigil na oratio imperata habang patuloy na hinuhubaran ang mga kagubatan. Mga misang iniaalay para sa mga biktima ng kalamidad ng mga pinunong sila rin ang lumagda sa mga permit. Usok na tumataas patungong langit habang nananatiling nakabaon ang pananagutan.

Magdadala tayo ng mira—kahit wala pa mang mga patay. Mga body bag, mga tarpaulin, at sanlibong mensahe sa social media para sa mga pumanaw. Iniembalsamo natin ang trahedya sapagkat mas madali itong gawin kaysa pigilan.

Ngunit hindi kailangan ng isang musmos na ipinanganak sa baha ang alinman sa mga ito.

Kung magiging seryoso tayo, magreregalo tayo ng pagtutuos. Papangalanan natin ang mga dapat pangalanan. Ikukulong ang mga dapat ikulong. Tatapusin na ang palusot na may mga tinatawag na “likas na trahedya”. Ireregalo natin ang pagtutuos na nagsasaad na may mga lumagda sa pagkalunod ng bawat bata.

Magreregalo tayo ng redistribusyon. Maglalaan ng ligtas na lupang pagtatayuan ng mga tahanan. Uunahin ang badyet para sa mga may pinakamalaking pangangailangan. Pananagutin ang mga kumita sa pagkasira ng kalikasan. Isang redistribusyong nagsasaad na ang kaligtasan ay hindi gantimpala, kundi karapatan.

Magreregalo tayo ng kasuwailan. Hindi natin tatanggapin ang evacuation bilang normal na bahagi ng buhay. Hindi tayo papalakpak sa mga relief pack na dapat sana ay mga permanenteng solusyon. Hindi na natin itataas ang tinatawag na “katatagan” kung ang mismong kaligtasan ay inilalagay sa alanganin.

Huwag nating ikintal sa ating mga isipan na ito ay labis na politikal. Politikal ang baha. Politikal kung sino ang unang inililigtas. Politikal kung sino ang may kakayahang bumangon at magpatuloy sa siklong ito. Ang Kristong ipinanganak sa gatuhod na baha ay isang pagsasakdal.

Kung ipanganganak ang Imanuel—ang Diyos na suma-sa-atin—sa kasalukuyan, hindi Siya matatagpuan sa sentro ng ating mga pagdiriwang. Matatagpuan Siya sa pinakamadilim na silid-aralang ginawang evacuation center, nanginginig sa ilalim ng isang tarpauling may mukha ng politiko. Itatanong Niya ang isang tanong na napakahirap sagutin: bakit ninyo hinayaang mangyari itong muli?

Darating ang Pasko, gustuhin man natin o hindi. Ang tunay na pagsubok ay hindi kung tayo ay luluhod, kundi kung ating paparusahan ang mga magnanakaw at babasagin ang sistemang ginagawang pagkalunod ang kapanganakan.

Hanggang sa panahong iyon, bawat baha ay isang eksena ng Belen na pinili nating ulitin.

Cartoon by Ellyzah Buenaventura/ThePILLARS Publication

23/12/2025

𝗙𝗘𝗔𝗧𝗨𝗥𝗘 | 𝗡𝗔𝗠𝗔𝗠𝗔𝗦𝗞𝗢 𝗣𝗢!

𝗦𝗮 𝗶𝗹𝗮𝗹𝗶𝗺 𝗻𝗴 𝗺𝗮𝗹𝗮𝘄𝗮𝗸 𝗮𝘁 𝗺𝗮𝘁𝗮𝗴𝗮𝗹 𝗻𝗮 𝗸𝗮𝗵𝗶𝗿𝗮𝗽𝗮𝗻, 𝗮𝗻𝗴 𝗽𝗮𝗻𝗴𝗮𝗻𝗴𝗮𝗿𝗼𝗹𝗶𝗻𝗴 𝗮𝘆 𝘂𝗻𝘁𝗶-𝘂𝗻𝘁𝗶𝗻𝗴 𝗻𝗮𝗴𝗶𝗴𝗶𝗻𝗴 𝗺𝗲𝗸𝗮𝗻𝗶𝘀𝗺𝗼 𝗻𝗴 𝗺𝗮𝗿𝗮𝗺𝗶 𝘂𝗽𝗮𝗻𝗴 𝗺𝗮𝗸𝗮𝗿𝗮𝗼𝘀—𝗶𝘀𝗮𝗻𝗴 𝗸𝘂𝗹𝘁𝘂𝗿𝗮𝗻𝗴 𝗵𝗶𝗻𝘂𝗵𝘂𝗯𝗼𝗴 𝗮𝘁 𝗯𝗶𝗻𝗮𝗯𝗮𝗹𝘂𝗸𝘁𝗼𝘁 𝗻𝗴 𝗸𝗮𝗸𝘂𝗹𝗮𝗻𝗴𝗮𝗻.

Bandang alas-sais ng gabi, may kumatok sa isang pinto sa eskinita. Tatlong bata, may lata ng gatas na ginawang tambol, sintunado ang gitara, at paulit-ulit ang awit. Pagkatapos ng huling linya, may sandaling katahimikan, hindi agad nagbukas ang pinto. Sa loob, may isang inang nagbibilang ng baryang pambili pa sana ng bigas kinabukasan. Nang magbukas siya, hindi barya ang inabot kundi isang mahinang, “Patawad.” Hindi ito pagtanggi mula sa kasakiman, kundi mula sa kaparehong kakulangan.

Sa gabing iyon, parehong may umuwing bitbit ang mga bata at ang maybahay: ang bigat ng isang sistemang pare-pareho silang hindi iniligtas.

Hindi ito simpleng tradisyong ipinasa sa bawat henerasyon. Ito'y pamana ng walang puno't dulong kahirapan ng mamamayang Pilipino—isang katok sa bawat tahanang may kakambal na panaghoy ng "𝙩𝙪𝙡𝙤𝙣𝙜."

Isa sa mga paboritong gawain ng mga Pilipino, lalo na ang kabataan, ang pamamasko kung saan nagbabahay-bahay sila upang makahingi ng kaunting bariya o pamasko mula sa mga kapitbahay at kaibigan. Madalas may dalang iba’t ibang instrumento upang makakanta at makasayaw. Iba’t iba ang pakulo para lamang makakuha ng mas mataas na halaga ng barya—ito ang kanilang premyo.

Ang pangangaroling ay madalas inilalarawan bilang inosente, masaya, makulay, at puno ng ngiti. Hindi rin maikakaila na ang pangangaroling ay may halaga na lampas sa salaping naibibigay. Isa itong kolektibong ritwal—isang sandali ng ugnayan ng magkakapitbahay, pagsasanay sa pag-awit at pagtatanghal, at paalala na may komunidad pa ring handang makinig. Sa ilang lugar, ito ang iilang pagkakataon na nagkakaroon ng interaksyon ang magkakaibang antas ng pamumuhay. May ligaya rito, may sining, may sama-samang alaala.

Hindi lahat ng nangangaroling ay naghihirap, at hindi lahat ng awit ay panaghoy—ngunit sapat na marami ang napipilitang umasa rito upang hindi na maikaila ang mas malalim na sugat na panlipunang nakabalot sa tradisyong ito.

Sa likod ng bawat ngiti habang umaawit ay ang tanong na hindi gustong sagutin ng lipunan: Bakit, para sa napakarami, kailangang manghingi upang may maihain sa noche buena? Kailan naging normal na ang kaligayahan ng Pasko—para sa ilan—ay nakatali sa awa ng iba?

Kapag ang pag-asa ay pana-panahon lamang at nakatali sa awa, nagiging tahimik na kasabwat ang selebrasyon sa pagpapatuloy ng kahirapan. Ang ritwal ay nagiging pansalo sa kakulangan ng estado; ang awit, pamalit sa karapatang hindi naibigay.

Hindi ito basta laro ng mga bata o simpleng pagpapakita ng diwa ng Pasko. Bagama’t para sa ilan ay nananatili itong selebrasyon, para sa marami ang pangangaroling ay nagiging estratehiya ng pananatili—isang paraan upang makaraos sa kakulangan ng sistemang dapat sana’y nagtitiyak ng disenteng buhay. Kapag ang isang pamilya ay umaasa sa baryang unti-unting nakakalap sa mga kalsada upang makapaghain ng tinapay, pansit, o kahit kanin sa malalamig na gabi ng Disyembre, malinaw na may mas malalim na problemang panlipunan na nagtatago sa likod ng awit.

Ang mas masahol, ang desperasyong dulot ng sistematikong kapabayaan ay madalas tinatago sa salitang 𝘬𝘶𝘭𝘵𝘶𝘳𝘢, para bang likas at katanggap-tanggap. 𝗚𝗶𝗻𝗮𝗴𝗮𝘄𝗮𝗻𝗴 𝗮𝗹𝗶𝘄𝗮𝗻 𝗮𝗻𝗴 𝗽𝗮𝗻𝗴𝗮𝗻𝗴𝗮𝗶𝗹𝗮𝗻𝗴𝗮𝗻, 𝗮𝘁 𝗻𝗮𝘄𝗮𝘄𝗮𝗹𝗮 𝗮𝗻𝗴 𝗽𝗮𝗻𝗮𝘄𝗮𝗴𝗮𝗻𝗴 𝗱𝗮𝗽𝗮𝘁 𝘀𝗮𝗻𝗮’𝘆 𝗽𝗮𝗿𝗮 𝘀𝗮 𝗸𝗮𝘁𝗮𝗿𝘂𝗻𝗴𝗮𝗻.

Pilit na tinutunaw ang galit na dapat maramdaman dahil sa kawalan ng trabaho, mababang sahod, kulang na serbisyong panlipunan, at sistemang paulit-ulit na nagtutulak sa mahihirap upang mamalimos sa halip na mabuhay nang may dignidad.

Sa bawat “patawad” na ibinubulong mula sa likod ng pintuan, lumilitaw ang isa pang mukha ng pangangaroling: ang katotohanang kahit ang tumatanggi ay kadalasang naghihirap din. Ang pagtanggi ay hindi laging kawalan ng malasakit, kundi pagkilala sa sariling limitasyon. Ngunit sa halip na tanungin kung bakit pareho silang nasa ganitong kalagayan, mas madali para sa lipunan na tawaging “bahagi ng kultura” ang eksenang ito.

Ang pangangaroling ay hindi lamang epekto ng kahirapan kundi ay nagiging mekanismong nagpapatuloy dito. Habang patuloy itong niroromantisa bilang “diwa ng Paskong Pilipino,” hindi napipilit ang estado at lipunan na harapin ang ugat ng problema. Ang baryang ibinibigay ay pansamantalang lunas, hindi hustisya. Hindi nito binabago ang katotohanang pagsapit ng Enero, babalik ang gutom, kawalan, at pagkakait.

Hindi mali ang kumanta. Hindi mali ang humingi ng tulong. Ang mali ay ang sistemang nagtutulak sa mga mamamayan na iasa ang kanilang kaligtasan sa awa, sa halip na sa karapatan. Ang tunay na diwa ng Pasko ay hindi nasusukat sa dami ng pamaskong naibigay, kundi sa lipunang hindi na kailangang mamalimos para lamang mabuhay.

𝗔𝗻𝗴 𝗽𝗮𝗻𝗴𝗮𝗻𝗴𝗮𝗿𝗼𝗹𝗶𝗻𝗴 𝗮𝘆 𝗺𝗮𝗻𝗮𝗻𝗮𝘁𝗶𝗹𝗶𝗻𝗴 𝗽𝗮𝗮𝗹𝗮𝗹𝗮 𝗻𝗴 𝗸𝗮𝗯𝗶𝗴𝘂𝗮𝗻𝗴 𝗽𝗮𝗻𝗹𝗶𝗽𝘂𝗻𝗮𝗻. 𝗜𝘀𝗮𝗻𝗴 𝗮𝘄𝗶𝘁 𝗻𝗴 𝗽𝗿𝗼𝘁𝗲𝘀𝘁𝗮, 𝗸𝗮𝗵𝗶𝘁 𝗵𝗶𝗻𝗱𝗶 𝘀𝗶𝗻𝗮𝘀𝗮𝗱𝘆𝗮. 𝗔𝘁 𝗵𝗮𝗻𝗴𝗴𝗮’𝘁 𝗵𝗶𝗻𝗱𝗶 𝗻𝗮𝘁𝗶𝗻 𝗶𝘁𝗼 𝗸𝗶𝗻𝗶𝗸𝗶𝗹𝗮𝗹𝗮𝗻𝗴 𝗴𝗮𝗻𝗼𝗼𝗻, 𝗺𝗮𝗻𝗮𝗻𝗮𝘁𝗶𝗹𝗶𝗻𝗴 𝘀𝗮𝗹𝗮𝘁 𝗮𝗻𝗴 𝗮𝘁𝗶𝗻𝗴 𝘀𝗲𝗹𝗲𝗯𝗿𝗮𝘀𝘆𝗼𝗻: 𝗺𝗮𝗸𝗶𝗻𝘁𝗮𝗯 𝘀𝗮 𝗹𝗮𝗯𝗮𝘀, 𝗻𝗴𝘂𝗻𝗶𝘁 𝗯𝘂𝗹𝗼𝗸 𝘀𝗮 𝗹𝗼𝗼𝗯. | via Lenin Babilonia / ThePILLARS Publication

Cartoon by Kurt Rosana/ThePILLARS Publication

22/12/2025

𝗡𝗘𝗪𝗦 | AdNU records high passing rates in LEPT ‘25; two grads place Top 10 nationwide

Ateneo de Naga University posted strong results in the 2025 Licensure Examination for Professional Teachers (LEPT), held on 21 September and 30 November, after earning a 100 percent passing rate in Elementary Education and 85.45 percent passing rate in Secondary Education, surpassing the national averages of 51.04 percent and 72.62 percent, respectively, as announced by Professional Regulation Commission (PRC).

Among the standout examinees were Yvonne Rodriguez of Bachelor of Secondary Education major in English (BSEd English), who placed eighth (93.40%) in the Secondary level and Marie Lisbeth Casaol of Bachelor of Special Needs Education (BSNEd), who placed ninth (92.40%) in the Elementary level.

In an interview, Rodriguez reflected on her review journey, describing it as neither extraordinary nor overwhelming, but grounded in discipline and self-awareness.

“To be honest, my review journey was not that particularly amazing or difficult. I believe I just did what I had to do. I want to pass and I know I will pass if I take my review seriously,” she shared.

Aside from discipline, Rodriguez also attributed her success to her effort and balanced approach to review. “From June to September, I reviewed every day. But I never stressed myself [nor] forced myself to review through the night. I just acted like how I act during school days, with certain schedules and all. With this routine and mindset, I was rarely stressed and tired. I just did what was enough for me.”

She also credited the university for yielding a strong academic foundation, particularly in Professional Education courses. “Honestly, Ateneo provided a solid foundation of Professional Education for me. With this, I was able to exert more time and effort into General Education and Majorship,” she added.

When asked for advice for future LEPT takers, the eighth placer emphasized self-knowledge and alignment of goals. “The first step is to know yourself. From that knowledge, build your weapons to achieve your goal. Ultimately, just believe in yourself. Act like yourself. And of course, just like our learning objectives, everything must be aligned to our goals,” Rodriguez said.

Meanwhile, Casaol expressed deep gratitude upon learning of her Top 9 finish in the Elementary level.

“Sobrang saya ko rin po na magpapasko [ako] na may lisensya at the same time topnotcher. Hindi ko po siya ine-expect, pero I was praying for this po and luckily, with the blessings of God, ay nakuha ko po siya,” she said in a testimonial interview with Carl Balita Review Center–Naga.

She added that her journey towards achievement gave her a challenging yet humbling experience. “The journey taught me the importance of balance: balancing discipline with grace, hard work with rest, and self-expectations with faith. I learned that being an effective educator does not mean constantly pushing beyond limits, but knowing when to pause, reflect, and realign. This experience shaped me to value not only academic excellence but also well-being, compassion, and intentional growth—qualities I hope to bring into my future classroom.”

Casaol also shared words of wisdom for future LEPT takers to take a moment of rest and focus on the process. “Take a breath and be kind to yourself. Do your best, but don’t let pressure consume you. Rest is not a weakness—it is part of the process. Trust your preparation, stay grounded, and remember why you started. Growth happens not just in hard work, but also in moments of pause.” | via Anyanna Mariae Sabio/ThePILLARS

19/12/2025

𝗘𝗔𝗥𝗟𝗜𝗘𝗥 | The Consuelo “Chito” Madrigal Foundation-Bicol conducted a press conference today, 19 December, at UMA Hotels and Residences, ahead of the formal launching of the coffee table book “Consuelo: Stories of Hope,” a compilation of narratives honoring the life and legacy of Doña Consuelo “Chito” Madrigal.

Written by her grandniece, Alexandra Amanda Madrigal Eduque, the book weaves personal reflection with the lived experiences of the Foundation’s beneficiaries, highlighting Doña Chito’s enduring belief in dignity, self-reliance, and empowerment as the cornerstone of authentic poverty alleviation. | via Ivan Obias / ThePILLARS

Photos by Jeremiah Martin Lirag / ThePILLARS

17/12/2025

17/12/2025

𝗜𝗡 𝗣𝗛𝗢𝗧𝗢𝗦 | As the sun began its setting, the First Semester quietly took its final bow. Its setting began One Big Night, a gathering where deadlines loosened their grip and the Christmas season was allowed to breathe. Both a welcome and a farewell, the evening spearheaded by the Liderato kan Nueva Atenista unfolded, stitching thanksgiving and looking-forward into a single night.

The opening rites grounded the crowd before the celebration spilled outward. Soon, the air was unmistakably thick and cold, as expected of December. Bibingka and p**o bumbong among others, warm and familiar, turned the Community Merienda into a shared hearth, drawing students, faculty, and staff into small circles of conversation. In those moments, the Four Pillars became a shared space where stories were exchanged between bites and the semester’s fatigue softened into laughter.

Music flowed in between moments, as intermission performances broke the night into bright fragments of movement and sound. Each number felt like a punctuation mark, reminding everyone that celebration is also a form of release. When the program shifted gears into the Battle of the Bands, the evening found its pulse. One by one, student bands took the stage: they turned effort, rehearsal, and noise into something communal. Cheers rose, applause lingered, and the crowd became part of the performance itself.

By the time the final notes faded and the closing spiels were spoken, One Big Night had done what it set out to do. It not only ended the semester, but also folded the community into a pause, warmed by tradition, soundtracked by student talent, and framed by gratitude. In the glow of shared food and shared time, Ateneo stepped gently from the rigors of the term into the promise of the holidays. | via Ivan Obias / ThePILLARS

Photos by Jen Buela, Jeremiah Lirag, Missy Gabrielle Niebres, Benedict Limjoco, Dinno Noora & Force Macapagal/ThePILLARS

17/12/2025

𝗪𝗮𝘀𝗵𝗱𝗮𝘆 𝗥𝗲𝘁𝘂𝗿𝗻𝘀!

It’s back! Washday, ThePILLARS Publication’s open column, is your space to air out your thoughts, stories, and reflections. Whatever’s on your mind—opinions, experiences, or musings—this platform welcomes it all. No restrictions. No judgments.

All submissions undergo a double-blind editing process to ensure fairness and confidentiality. Full name, ID number, and year/program are required, though you may choose to publish under initials or anonymously.

We invite all college students to take this opportunity to be heard. Let your voice shine, submit your piece today:

https://forms.gle/ZiPz47VS2qHeKJJ79
https://forms.gle/ZiPz47VS2qHeKJJ79
https://forms.gle/ZiPz47VS2qHeKJJ79