31/07/2026
May nabasa akong isang simpleng kuwento tungkol sa dalawang binhi.
Hindi ito mahaba. Hindi rin komplikado.
Pero matapos ko itong basahin, napaisip ako🤔.
Minsan pala, hindi ang hirap ng buhay ang pinakamalaking hadlang sa atin.
Kundi ang takot nating magsimula.
"May dalawang binhi na magkatabing nakabaon sa lupa.
Ang unang binhi ay nagsabi,
"Gusto kong lumago. Gusto kong sumibol. Gusto kong maramdaman ang init ng araw at ang lamig ng ulan. Gusto kong maging puno balang araw."
Alam niyang hindi magiging madali.
May init.
May ulan.
May unos.
May mga ibon.
May mga paa na maaaring makatapak sa kanya.
Pero sa kabila ng lahat ng iyon, pinili pa rin niyang sumibol.
Unti-unting lumalim ang kanyang mga ugat.
Unti-unti ring lumabas ang kanyang munting usbong.
At sa paglipas ng panahon, naging isang matatag at malusog na halaman.
Samantala, ang ikalawang binhi ay nanatiling nakabaon.
"Paano kung hindi ko kayanin? Paano kung masaktan lang ako? Paano kung mabigo ako? Mas mabuti nang manatili rito. Mas ligtas dito."
Kaya hindi siya sumubok.
Hindi siya lumago.
Hindi niya naabot ang layuning nakalaan sana para sa kanya.
Hanggang isang umaga, may isang manok na naghahanap ng pagkain.
Nahukay ang binhing nanatiling nakabaon.
At kinain siya.
Hindi siya nawala dahil sumubok siya.
Nawala siya dahil natakot siyang sumubok.
🤔Personal reflection
Napaisip ako.
Ilang beses na kaya tayong naging katulad ng ikalawang binhi?
Hindi dahil kulang tayo sa kakayahan.
Kundi dahil mas pinili nating manatili sa lugar na komportable.
Takot tayong magsimula.
Takot tayong magkamali.
Takot tayong masaktan.
Pero habang tumatagal, napagtanto ko rin na may panganib din pala ang hindi pagkilos.
May mga pangarap na mananatiling pangarap.
May mga panalangin na tila walang nangyayari, hindi dahil hindi nakikinig ang Diyos, kundi dahil hinihintay Niya ang unang hakbang ng ating pananampalataya.
Hindi ibig sabihin na magiging madali ang lahat kapag sumubok tayo.
May mga araw na mabibigo tayo.
May mga pagkakataong masasaktan tayo.
Pero sa bawat pagsubok, mas lalalim ang ating mga ugat. Mas titibay ang ating pananampalataya. At doon tayo unti-unting huhubugin ng Diyos para maging tao na kaya Niyang gamitin.
Hindi kailangang maging handa sa lahat bago magsimula.
Minsan, ang kailangan lang ay magtiwala.
Sumibol.
Kahit nanginginig.
Kahit hindi sigurado.
Kahit maliit pa lang ang simula.
Dahil ang binhing hindi kailanman sumubok ay mananatiling isang binhi.
Ngunit ang binhing nagtiwala sa Diyos at naglakas-loob... balang araw, magiging punong nagbibigay ng lilim, pag-asa, at pagpapala sa iba. 🌱🤍
Sa totoo lang, ito rin ang naging paalala sa akin.
Hindi laging ang kabiguan ang dapat katakutan.
Mas nakakatakot ang lumipas ang mga taon na hindi man lang natin sinubukan ang ipinapagawa ng Diyos sa atin.
Baka may pangarap na matagal Niyang itinanim sa puso mo.
Baka may pintong matagal Niyang binubuksan.
Ang hinihintay na lang... ay ang unang hakbang mo.
"Mapalad ang taong nagtitiwala sa Panginoon... Siya'y magiging tulad ng punong nakatanim sa tabi ng tubig... at hindi titigil sa pagbubunga."
Jeremias 17:7–8 🌿
🌱
