22/09/2026
Sumakay ako ng jeep pauwi. Tahimik lang ako habang nakatingin sa labas ng bintana.
Habang naghihintay kami sa isang kanto, napansin ko ang dalawang driver sa gilid ng kalsada.
Yung isa, nakaupo sa tabi ng jeep niya, nakayuko at hawak ang mukha.
Yung isa naman, nakaupo sa tabi ng motor. Tinitigan lang niya ang kalsada, hawak ang helmet na parang wala nang lakas para bumiyahe ulit.
Hindi ko alam kung magkano ang kinita nila buong araw.
Pero sa mukha nila, parang alam kong hindi sapat.
Mahal ang gasolina. Mahal ang pagkain. May bayarin sa bahay. May mga anak na naghihintay.
At kahit pagod na, kailangan pa ring pumasok kinabukasan.
Maya-maya, narinig kong sinabi nung naka-jeep,
“Bukas na lang ulit… baka palarin.”
Napangiti nang kaunti yung rider, pero halatang pilit.
“Hindi tayo pwedeng sumuko. May naghihintay sa bahay.”
Tumahimik sila.
At habang umaandar na ang jeep, napatingin ulit ako sa kanila.
Doon ko naisip…
Hindi lahat ng taong nakangiti ay okay.
Minsan, ngumiti lang sila dahil wala silang ibang pagpipilian.
At bago ako tuluyang makalayo, narinig ko ang mahina niyang sabi—
“Nakakapagod nang magpanggap… na okay pa ang lahat.”
